poniedziałek, 7 stycznia 2019

Alauda et pavo (cz. 3)


                     III

Skowronek, na ten pokaz samouwielbienia,
Tak rzecze: „Miły panie, zaprawdę doceniam

Właśnie mi darowany ten wielki akt łaski.
Przyznam, że na pochlebstwa i wielkie oklaski

Zasługuje z pewnością twój powab nieziemski.
Ja jednak częstom widział, że przyczyną klęski

Była właśnie uroda. A wiedz, że choć żebrak
Jestem – jak mnie postrzegasz – niczego mi nie brak.

Obce mi są waszmości upadki i wzloty.
Ja czy to w pełnym słońcu, czy też pośród słoty –

Fruwam sobie po świecie: robaczka lub ziarnko
Skubnę – jestem szczęśliwy. Nie mierz swoją miarką”.















cdn.

8 komentarzy:

  1. Kolejna część bajki pt. „Skowronek i paw”. Dla właściwego zrozumienia tekstu proszę o uważne przeczytanie dwóch poprzednich fragmentów :). A ciąg dalszy już wkrótce ;).

    OdpowiedzUsuń
  2. jaka urocza bajka z przesłaniem :-)

    OdpowiedzUsuń
  3. Kolejna część również tak samo dobra jak pozostałe :)
    pozdrawiam :)
    https://poziomka1.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  4. Ja piszę bardziej życiowo i z głębi serca, próbuję to zmienić, ale nie potrafię pisać o niczym innym niż o tym co mi w duszy gra.
    Chyba muszę, zacząć brać z ciebie przykład... Bo na prawdę, masz świetną wyobraźnię i dobór słów też robi wrażenie ☺️

    OdpowiedzUsuń